In de eerste hoofdstukken van Exodus wordt verteld over dit 'reddingsteam'. De vroedvrouwen Sifra en Pua laten, tegen het uitdrukkelijke bevel van de farao in, de Hebreeuwse jongetjes, en dus ook Mozes, in leven. Moeder Jochebed legt haar zoon in een mandje aan de oever van de Nijl. Zus Mirjam houdt de baby in het oog. Het kindje wordt gevonden door de dochter van de farao, die Mozes aanneemt als haar eigen zoon. Maar eerst mag Jochebed nog een tijdje voor hem zorgen. Zo wordt Mozes door 'gewone' vrouwen gered (Exodus 1:15-2:10).

Die wegvoering had ten doel intelligente, vooraanstaande, adellijke jongemannen uit de veroverde landen voor te bereiden op het dienen van de koning, zodat ze naar zijn geest en opvattingen een hoge positie konden innemen aan het hof.

De Bijbel zegt: "Terwijl Ik het toch was die Efraïm leerde lopen en hem op mijn arm nam."

God heeft alle zorg besteed aan zijn volk, maar ze hebben God verlaten.

De Bijbel zegt: "Ik dank mijn God altijd voor u, omdat Hij u in Christus Jezus zijn genade heeft geschonken."

Hij zegt meer over deze gelovigen, maar dat ze de genade van God hebben ontvangen staat bovenaan.