De profeet Jeremia schrijft dat God, na een periode van 70 jaar ballingschap in Babel, naar het volk zal omzien.

Ook de profeet Jesaja verwijst, zonder de tijdsduur van 70 jaar te vermelden, naar het einde van die ballingschap in Jesaja 44:24-28 en 45:1-8. Daar wordt specifiek de naam van koning Cyrus (Kores) vermeld onder wiens regering het volk der Joden zal terugkeren. Deze koning wordt door God aangeduid als 'Mijn herder'en 'Zijn gezalfde'.

De Prediker vindt wijsheid nuttiger dan dwaasheid, maar beseft ook dat het uiteindelijk niet veel uitmaakt: al doe ik nog zo wijs, ik word toch vergeten.

In de HSV wordt dit genuanceerder verwoord: "Er is immers voor eeuwig niet meer herinnering aan een wijze dan aan een dwaas."

Dit doet meer recht aan de werkelijkheid, want sommige dwazen en sommige wijzen worden nog steeds niet vergeten.

De laatste twaalf boeken van het Oude Testament worden ‘de kleine profeten’ genoemd: Hosea, Joël, Amos, Obadja, Jona, Micha, Nahum, Habakuk, Sefanja, Haggai, Zacharia en Maleachi.

De Joodse leiders vertellen Jezus dat deze man het verdient om geholpen te worden. De centurio is namelijk het volk goedgunstig en hij heeft de synagoge voor hen laten bouwen.

Later stuur de centurio enkele vrienden naar Jezus toe om Hem te vragen niet bij hem thuis te komen omdat hij het niet waard is en een woord van Jezus al genoeg is om de slaaf te genezen.