De farao beval de twee vroedvrouwen om alle pasgeboren Hebreeuwse jongetjes te doden. Dat deden ze niet, ze bedachten een smoes en zo bleven de jongetjes toch in leven.

De naam van de dochter van de farao wordt niet genoemd in de Bijbel, maar wel is bekend wat ze gedaan heeft: ze redde een Hebreeuwse baby en nam hem aan als haar eigen zoon. Ze noemde hem Mozes.

De moeder van Mozes is Jochebed; zijn zus is Mirjam.

Het hield in dat hij verstoten zou worden door de mensen en zou leven onder de dieren van het veld en gras eten als de runderen en vochtig worden door de dauw des hemels. Dit alles als vonnis van de hoogste God die boven het koningschap van de mensen staat. Deze toestand zal duren totdat de koning tot erkenning zal komen dat God boven alles staat, ook boven het machtige koningschap van Nebukadnessar en dat Hij het is die hem zijn koningschap heeft verleend.

Hosea predikte in de dagen van Uzzia, Jotam, Achaz, Hizkia, de koningen van Juda en in de dagen van Jerobeam, de zoon van Joas, de koning van Israël.

Hier schrijft Paulus specifiek: "Dank God onder alle omstandigheden, want dat is wat Hij van u, die één bent met Christus Jezus, verlangt."